سرویس کلانشهرها/افتتاح دومین فود استریت (خیابان غذا) کشور این بار در مشهد/لزوم احداث فود استریت در تبریز

بعد از تهران، مشهد دومین شهریست که  فود استریت (خیابان غذا) خود را افتتاح نمود.

به گزارش تبریزمدرن، غذاها از مهمترین و جذاب ترین بخش های گردش و سفر هستند. این گستردگی و اهمیت تا آنجایی پیشرفت کرده که غذاها و خوراکی ها خود به جاذبه ی گردشگری بدل شده اند و بخش بزرگی از مسافران برای چشیدن مزه ی غذاهای کشورها و شهرهای دیگر، رستوران و کافه گردی و یا فعالیت های مرتبط با غذا مانند شکار و ماهیگیری به جاهای مختلف دنیا سفر می کنند. در این میان غذاهای خیابانی (Street Food) جایگاه خاصی در بین انواع گوناگون سرو و ارائه غذا دارند. غذاهای خیابانی، غذاهایی هستند که در سریع ترین زمان ممکن آماده و با قیمت ارزان در اختیار مشتریان قرار می گیرند.

یکی از علایق همیشگی گردشگران در هر گوشه دنیا، خوردن و چشیدن غذاها، نوشاک ها و خوراک های بومی هر منطقه است که نظیرش در جای دیگری یافت نمی شود یا اگر هم پیدا شود به اصالت شهر یا روستای زادگاهش نیست.

«گردشگری غذا» یا «Travel to eat»، امروزه به یکی از ژانرهای سفر و گردشگری در سراسر جهان بدل شده است و گردشگران و مسافران بی شماری به قصد و نیت چشیدن غذا، راهی سفر، غذاخوری ها و راسته های غذافروشی شهرها و کشورهای مختلف می شوند. اما این گردشگران برای چشیدن غذاهای بومی نه سراغ غذاخوری های معمول و مشهور، که یکراست سراغ شلوغ ترین خیابان های شهر می روند؛ جایی که چندین دکه غذافروشی زیر برق آفتاب یا شرشر باران ایستاده اند و به مشتریان گرسنه شان غذایی گوارا و صدالبته ارزان می فروشند.

یک سالیست  که خیابان تاریخی «سی تیر» تهران نیز به جمع راسته های غذافروشی پیوسته است و در سایه سار درختان کهنسال پایتخت و در قلب تهران دیروز، با غذاهای متنوع از مشتریان و مسافران گرسنه اش پذیرایی می کن و امروز نیز مشهد دومین شهر کشور میباشد که خیابانی مختص غذا فروشی ها در شهر خود دارد.

 

 

مشهد وتهران؛ غذا در خیابان

احتمالا هیچ کس به خوبی مسافران گرسنه یا ماجراجو از نعمت دکه های غذافروشی باخبر نیست. به گزارش «سازمان جهانی غذا و کشاورزی» در سال ۲۰۰۷ میلادی (۱۳۸۵ خورشیدی) نزدیک به دو و نیم میلیارد نفر از غذاهای خیابانی (street food) استفاده کردند. چرا غذاهای خیابانی چنین اقبالی دارند و اینک به یکی از اهداف گردشگری در شهرهای شلوغ و پرمسافر تبدیل شده اند؟

با وجود توصیه های همیشگی سازمان های «بهداشت و غذا»، هنوز انگشت اتهام بسیاری از پزشکان و متخصصان امور غذا به سوی این دکه ها گرفته شده است. با وجود چنین اتهام های طولانی و تمام نشدنی نسبت به فروشندگان دوره گرد و دکه های غذافروشی، اما اقبال به این فروشندگان و دوره گردها رو کرده است و هر سال به تعداد مشتریان شان اضافه می شود. تجربه غذاخوردن در این دکه ها، تجربه ای فراموش نشدنی، خوشمزه و رنگارنگ است.

منظره دست هایی که به تندی حرکت می کنند و کباب های تابه ای یا فلافل های نارنجی رنگی که در تابه پرروغن ریخته می شوند، به همراه عطر سیب زمینی که در پوششی از «ادویه کاری» خوابانده شده و حالا در بستر روغنی به جلز و ولز افتاده است. گردشگران بسیاری را به هیجان آورده، به قدری که سختی راه را به جان خریده اند و برای چشیدن طعم غذایی، دل به دریا زده اند. اگر تا به حال سراغ این دکه های پرسر و صدا نرفته اید و در آن ها غذایی نخورده اید، مطمئن باشید که لحظه پرشکوهی را از دست داده اید و خودتان را از ضیافت بی مانندی محروم کردهاید؛ ضیافتی از بشقاب های رنگارنگ، محاصره ای از عطرهای تند و مزه های ملس و گوارا. وقت ماجراجویی رسیده و این بار باید «شکم» را مجهز کرد و به میدان برد.

 

 

وصف طعام

بچه که بودیم؛ غذای خیابانی حکم «لولو» را داشت که باید فرسنگ ها از آن دوری می کردیم و هوس خوردن و چشیدنش را به گور می بردیم، اما مگر کسی می توانست در تابستانی داغ از منظره خنک کاسه های لعابی رنگ خودداری کند که غرق برگه های هلو و انجیر بودند. دود زغال و عطر بلال برشته، فقط در تابستان های بدون مدرسه بلند می شد و هر بچه ای را از کنج خانه به بیرون می کشید. زمستان های یخ زده، حکایت ها و خوراک های زمستانی خودش را داشت؛ سیخ لبوهای درست و سرخ رنگ در سینی هرم زده و داغ، صد مرتبه به خوشمزگی سرمای زمستان می افزود.

صد البته که نباید کوه باقالی را در این سرمای استخوان سوز از یاد برد که با عطر سرکه و بوی گلپر، زمستان را به خاطره ای خوشبو و خوش طعم تبدیل می کردند. سابقه خوراک ها و غذاهای خیابانی ایران فقط محدود به لبوی زمستان و کاهو و سکنجبین تابستان نیست اما خیابان های شهرهای مختلف به مرور از گاری ها و چرخی های دستفروش که خوراک و غذاهای فصلی می فروختند، خالی شدند، منظره ای که امروزه و با گذشت چندین سال به عنوان یکی از اهداف گردشگری شهر تهران مطرح شده است.

اکنون مشهد و تهران، میزبان دکه ها و گاری های دستفروش شده اند که نوشاک و غذاهای آماده می فروشند. غذاهای خیابانی به خصوص در راسته خوراکی ها، یکی از مقاصد گردشگری در همه جای دنیاست.

 

اشتیاق مسافران برای چشیدن غذاهای محلی و بومی به قدری است که گونه ای از سفر طراحی و شایع شده که مقصدش خوراک پزی ها و خوراک فروشی های خیابانی است و حتی انتشارات «lonely planet» در سال ۲۰۱۲ میلادی (۱۳۹۰ خورشیدی) اقدام به انتشار کتابی به نام «بهترین غذاهای خیابانی، کجا آن ها را پیدا کنیم و چطور بپزیم؟» (world’s best street food: where to find it and how to make it)، نوشته «ریچارد دیتیلز» کرد که در آن فهرست متنوعی از غذاهای خیابانی شهرهای مختلف جهان، به همراه دستور پخت غذا و نشانی دکه های غذافروشی هر غذا گردآوری شده بود.

 

اما چرا غذاهای خیابانی و راسته خوراکی ها به یکی از مقصدهای گردشگری تبدیل می شود؟ به گفته بیشتر گردشگران، سه دلیل عمده برای رجوع به راسته ها و دکه های غذافروشی وجود دارد که شامل مقرون به صرفه بودن، چشیدن غذاهای محلی و طعم خاطره انگیزی است که با خوردن هر غذا، انبوهی از خاطره در مسافران زنده می شود.

 

 

غذاهای خیابانی از باستان تا امروز

غذاهای خیابانی، غذاهای حاضر و آماده ای هستند که علاوه بر قیمت ارزان، با سرعت آماده می شوند و در اختیار مشتریان و مسافران قرار می گیرند. این غذاها در گاری ها، دکه های غذافروشی و راسته ها عرضه می شود و به غیر از خیابان، جشنواره ها، فستیوال ها و نمایشگاه ها از دیگر مراکز عرضه غذاهای خیابانی است.

احتمالا باستانی ترین غذای خیابانی، ماهی های کوچک و سرخ شده ای بودند که در رهگذرهای یونان باستان عرضه می شدند. در واکاوی ها و حفریات شهر «پمپئی» روم باستان به شمار زیادی از دوره گردهایی بر می خوریم که روزانه غذاهای محلی می فروخته اند. تصویر غذاخوری ها و دوره گردهای روم باستان، شباهت بسیاری با راسته های غذافروشی امروزی دارد.

رومی ها به دلیل رشد زیاد و سریع جمعیت انسانی، ایده های جالب و بدیعی برای سکونت و رفاه مردم داشتند و ایده دکه های غذافروشی نیز یکی از این ایده هاست. غذاهای خیابانی در حجم وسیع در روم باستان تولید می شدند و در اختیار فقرا و مردمی قرار می گرفتند که اسباب پخت و پز در دسترس نداشتند.

اما در تاریخچه راسته خوراکی ها (خیابانی که در آن غذاهای خیابانی فروخته می شود)، نام ترکیه پیش از سایر کشورها به چشم می خورد. ترکیه عثمانی در سال ۱۵۰۲ میلادی (۸۸۱ خورشیدی) تصمیم به عرضه غذاهای خیابانی در سطح گسترده گرفت. برای نخستین بار در ترکیه، یک حکومت محلی تصمیم گرفت در عرضه غذاهای محلی دخالت و حتی آن را به محل درآمدی برای حکومت وقت تبدیل کند. تصمیم ترکیه عثمانی برای سال ها و قرون آینده مفید واقع شد و امروزه شهر استانبول علاوه بر مراکز گردشگری تاریخی به یکی از مقاصد شکم گردی در جهان تبدیل شده است.

مسافران ترکیه، استانبول را به واسطه «ایاصوفیه» و ماهی های کوچک و تُرد «بالیک اِکمِک»، کباب «دُنر» و دلمه های صدفی می شناسند که در گاری های دستی و خیابان های پررفت و آمد این شهر نظیر «میدان تکسیم»، «استقلال» یا «امینوم» فروخته می شود.

آمریکا با سال ها فاصله توانست خود را به ترکیه و صنعت جذاب «گردشگری غذا» برساند. زنان آفریقایی که در قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی، به مردم کوچه و خیابان میوه، کیک، آجیل، قهوه و بیسکوییت می فروختند، شروع به فروختن غذاهای محلی یا حاضر و آماده کردند. همین اتفاق برای فرانسه و شهر پاریس افتاد، سیب زمینی های سرخ کرده که نخستین بار در شهر پاریس و سال ۱۸۴۰ میلادی (۱۲۱۸ خورشیدی) در خلال جشنواره ای ارائه شد، به سرعت خود را به عنوان غذای خیابانی فرانسوی و تحت نام «فرنچ فرایز» (French fries) جا انداخت.

 

 

سفرهای شکم گردی

با رشد صنعت گردشگری، مشاغل دیگری نیز رشد و توسعه پیدا می کند، یکی از مشاغل وابسته به صنعت گردشگری، تولید و ارائه غذاهای محلی و خیابانی است. رشد صنعت گردشگری یکی از عواملی است که خواه ناخواه به رشد غذاهای خیابانی کمک کرده است. معادله ساده ای است؛ یعنی رشد گردشگری با رشد مشاغل دیگر و از همه مهم تر با چشیدن و خوردن «غذا» همراه است. انتشار کتاب «بهترین غذاهای خیابانی…» و استقبال خوانندگانش، نشان داد که الگوی سفر تغییر کرده و تجربه غذاهای محلی و بومی، جای تماشای اماکن تاریخی را گرفته است.

بسیاری از مقاصد گردشگری نظیر شهر نیویورک که جمعیت کثیری از مهاجران و اقلیت ها را در خود جای داده است، در گردشگری غذایی نیز از تنوع جمعیتی بهره و غذاهای متنوعی ارائه می کند. مسافران و گردشگران نیویورک می توانند در این شهر فلافل خاورمیانه، جوجه جاماییکایی، وافل بلژیکی و هات داگ آلمانی بخورند و جهانی را در یک خیابان تجربه کنند.

به تجربه و روایت گردشگران، یکی از بهترین غذاهای خیابانی در «بانکوک» ارائه می شود؛ تنوع غذایی، کیفیت محصولات، قیمت ارزان و زیبایی محصولات غذایی باعث شده تا شهر بانکوک، مقصد گردشگرانی باشد که به هوس تجربه غذای جدید، راهی شهر و دیار دیگری شده اند. «سمبوسه»، «چیکن تندری»، «آن تیکی» و «پاکورا»، غذاهای خوش طعم و مزه ای هستند که مسافران هند را از «آگرا» و «دهلی» روانه دکه های غذافروشی می کند.

به گزارش شرکت «کوکاکولا» در سال ۲۰۱۵، میلادی، کشور هند در حال تسخیر بازارهای غذایی است و گردشگری غذا را به عنوان یکی از اهداف عمده صنعت گردشگری در این کشور تعریف و مطرح کرده است. تاثیر غذاهای خیابانی و جذابیت غذاهای خیابانی برای گردشگران خارجی در هند به اندازه ای بود که رستوران هایی موسوم به «QSR» به وجود آمدند که دستورهای غذایی شان الهام گرفته از غذاهای خیابانی در این کشور بود.

«تعاملات غذایی» یکی از اتفاق ها و تجربه های بی نظیری است که حین تجربه غذاخوردن برای هر مسافر یا گردشگری رخ می دهد. مثلا شباهت های غذایی و طعم هایی که میان غذاهای ایران، ترکیه و کشورهای عربی دیده می شود، از نوعی تعامل ذائقه ای حکایت دارد. این اتفاق در مورد بقیه کشورها نیز رخ می دهد، مثلا تاثیر غذای آلمان و چین در غذاهای اندونزیایی به وضوح احساس می شود که می توان از آن به عنوان «تعامل غذای» تعبیر کرد، تعبیر خوش رنگ و لعاب و خوشمزه ای که می تواند کشورها را به یکدیگر نزدیک تر کند.

 

 

نوشیدن و چشیدن سی تیر

چند ماهی است که به همت شهرداری منطقه ۱۲ تهران، خیابان سی تیر به راسته خوراکی ها تبدیل شده است. این خیابان که در گذشته یکی از گذرهای مهم در تهران قدیم بوده و امروزه از خیابان های دیدنی و پررفت و آمد شهر شده است، این روزها گذرگاهی از خوراک ها و غذاهای خیابانی شهر تهران شده است. کمی دورتر از «موزه ملی ایران»، تعدادی دکه و گاری غذافروشی دیده می شود که نوشاک های سنتی مانند شربت ها و دمنوش های سنتی و خوراک ها و غذاهای محلی نظیر فلافل و خوراک های گیلانی می فروشند.

تعداد دکه های ثابت این راسته، ۱۷ عدد است که در مواقعی این تعداد به ۳۰ عدد نیز می رسد. دکه های ثابت این راسته غذاهایی مانند «فلافل»، «میرزاقاسمی»، «باقلاقاتق»، «آش رشته»، «حلیم»، «کباب دنر» و «چلوکباب» عرضه می کنند. البته غذاهای فست فود مانند انواع پیتزا و همبرگر و نوشیدنی هایی مانند انواع قهوه و چای نیز در برخی دکه ها فروخته می شود. ساعات کاری این دکه های غذافروشی از ۹ صبح تا ۱۲ شب است.

چندین ماه از ایده راسته غذافروشی در این خیابان گذشته و استقبال عموم نشان داده که ایده راسته غذای خیابانی، ایده جذاب و پرمخاطبی است که ظرفیت بسیاری برای جذب گردشگر شهری دارد، اما راسته سی تیر چه اندازه از راسته خوراکی های استانبول یا نیویورک فاصله دارد؟ آیا سه مشخصه بارز غذاهای خیابانی یعنی قیمت های ارزان، غذاهای محلی و تجربه طعم های متنوع، در این راسته خوراکی ها دیده می شود؟

 

 

کشور ایران صاحب یکی از مکتب های مادر آشپزی است و تجربه خوردن غذاهای ایرانی یکی از تجارب شگفت انگیزی است که بسیاری از گردشگران خارجی به آن اشاره می کنند. بنا به گزارش «بازار جهانی گردشگری» در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۲ خورشیدی)، یکی از دلایل گردشگران خارجی برای سفر به ایران، غذاهای خوشمزه و خوش رنگ و لعاب این کشور بوده است. تجربه قدیمی غذاهای خیابانی یا دوره گردهایی که در گذشته، در بازار شهرهای بزرگی مانند تهران، اصفهان و تبریز اقدام به فروش و عرضه غذاهای خیابانی می کرده اند، می تواند امروزه کمک حال صنعت گردشگری کشور باشد تا این فود استریت ها  را به یکی از مقاصد گردشگری تبدیل کند.

درست است که فود استریتهای مشهد و تهران برای مخاطب ایرانی جذاب است اما هنوز با الگوی گردشگری غذا فاصله دارد؛ چرا که گردشگر غذا به هوس تجربه غذاهای محلی روانه چنین راسته ها و غذافروشی هایی می شود، اما نگاهی گذرا به  دکه های سی تیر از حجم اندک غذاهای بومی و محلی حکایت می کند که کیفیت درخوری نیز ندارند.

یکی دیگر از موانعی که بر سر راه راسته سی تیر وجود دارد، ساعات کاری این راسته است که با فرارسیدن ۱۲ شب به پایان می رسد. راسته غذاهای خیابانی در سراسر دنیا از معدود خیابان های همیشه بیدار هستند که خاموشی نمی شناسند و همین تحرک و جنب و جوشی که در آن ها احساس می شود، به جذب مخاطبان بیشتر کمک می کند و آن ها را به قطب های گرمابخش گردشگری تبدیل کرده است.

 

 

شهر اولینهای ایران در انتظار فود استریت

تبریز که زمانی شهر اولینهای ایران بود و اولینهای کشور در این شهر به بهره برداری میرسید،اکنون که میزبان رویداد گردشگری تبریز۲۰۱۸ میباشد چشم انتظار احداث فود استریت سوم کشور دریکی از معابر خود میباشد تا در یک فضایی شاد  میزبان گردشگران و توریستهای مختلف باشد چرا که غذاهای خیابانی به خصوص در راسته خوراکی ها، یکی از مقاصد گردشگری در همه جای دنیاست و تبریز نیز به این مقوله نیاز وافر دارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8
2

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

۱۶ پاسخ

  1. امیرم گفت:

    غذاهای خیابانی باید مورد تایید بهداشت باشند . چون در صورت مسمومیت و یا هر اسیبی هیچ کس در غذای خیابانی مسئول نیست .
    خیابان محلاتی شیراز بورس رستوران و کافی شاپهای متعدد هست و همگی مجوز بهداشت دارند و با خیال راحت میتوان غذا خورد .

    6

    8
  2. ناشناس گفت:

    کجای کارین
    خیلی شهرای دیگه دارن دوتاشو که خودم دیدم لشکر اباد اهواز ( شاید مدرن نباشه ) و شاهین شهر اصفهان هست

    7

    1
  3. نیما گفت:

    کاش کافه دارا یا رستوران دارامون به فکر این باشن که تو مغازه سنگی ها شعبه باز کنن برا کسب و کارشون و مغازه سنگی ها فوت استریت تبریز بشه با نمای سنتی ای که داره غذا خوردن ی لذت دیگه ای میتونه داشته باشه اونجا …مغازه سنگی ها مغازه هاش با توجه به نزدیکیش به مرکز شهر و بازار میتونه بهترین مکان برای صرف نهار و شام وصبحانه مسافرین و گردشگرا بعد از بازدیدشون از مکان های تاریخی تبریز باشه مخصوصا اگر تابستونا تو محوطه اجازه گذاشتن میز و صندلی برای پذیرایی بدن…

    6

    0
  4. ناشناس گفت:

    چهارباغ اصفهان هم بعد از ساخت آبنماهای صفوی و تکمیل پیاده راه این چنین فضا سازی خواهد داشت

    3

    4
  5. ناشناس گفت:

    انگار چیه مثلا
    ازینا شهرای دیگم دارن خیلی خیلی بهترازیناش حتی. نمیگم کدوم شهرا خودتون راجبش تحقیق کنید

    4

    3
  6. vahidaz گفت:

    دوستان کدوم خیابون تبریز رو مناسب فود استریت میدونن؟؟

    1

    0
  7. بابک گفت:

    به نظر من در تبریز حتما جواب میده ولی خیلی مهم هستش که عجله نشه و برنامه ریزی خوبی بشه تا سالیان سال ماندگار بشه، انتخاب مکان خیلی مهم هستش، هم باید زیبا و با هویت باشه، نزدیک به جاذبه‌ای توریستی شهر باشه و دسترسی خوبی هم داشته باشه، در زمستان سرد هم قابل استفاده باشه، پیشنهاد میکنم سایت یک بررسی یا نظر سنجی از گزینه‌های ممکن انجام بده،

    3

    0
  8. Arash گفت:

    دوستان کدوم خیابون تبریز مناسب هست واسه غذای خیابانی به نظرتون؟باید زودتر این کار انجام شه
    سال۹۷ سال پبشرفته تبریزه انشالا

    1

    0
  9. ناشناس گفت:

    چهارراه متصور جای خوبی میشه

    1

    0
  10. افشین گفت:

    فکر کنم اولین فوداستریت ایران ، خیابون انوشه اهوازه ؛ که همه با نام لشکر آباد میشناسن و طولانی ترین خیابون غذا فروشی ایرانه ، کف خیابون هم شهرداری سنگ فرش کرده و جداره های خیابون بازسازی شدند و نمای کل خیابون هم بازسازی شده و یکسان سازی شده ، فکر کنم اولین مال اهوازه نه تهران و مشهد !!!!!

    7

    0
  11. مریم گفت:

    پویا جان توروخدا به وضعیت آسفالت رسیدگی کنید آسفالت یاغچیان بلوار طوبی افتضااااحه کوچه سرو باغچه بان خیلی افتضاحه توروخدا صدامونو به مسئولین برسون

    3

    0
  12. امید بختیار گفت:

    اولین و بزرگترین فود استریت ایران ، خیابون انوشه لشگرآباد در اهوازه

    3

    0
  13. ناشناس گفت:

    خخخ واقعا مسخرست چرا مشهدو نشون دادید؟!

    شما میدونید ازین چیزای مسخره چند شهر دیگه هم دارن؟!
    اینا اصلا ارزش پست گذاشتن دارن؟!

    به من باشه بهترینشو تبریز داره کافه کتاب سیار خیابانی که به ازای هر کی که کتاب میخونه یه چای هم تقدیمش میشه این یعنی خاص بودن!
    پروژه های بزرگ کلانشهر هارا بذارید نه این چیزای الکی

    8

    3
  14. مهدی گفت:

    داداش اولینش خیابون انوشه اهوازه تهرانشم از اهواز اسکی رفته چه برسه به مشهد

    0

    1
  15. م ش ه د گفت:

    گربه دستش به گوش نمیرسه میگه پیف بو میده
    ببینم شمای که میگی مسخره هست اصلا همچین چیزی از نزدیک دیدی چون میبینم خیلی برای داشتن همچین خیابونی تو شهرتون له له میزنین و اگه چیز بی ازشی و مسخره ای هست چرا نمیرین هموون چای مفته ای که با کتاب بهتون میدن بخورین جناب خاص
    در ضمن هر موقع اومدی مشهد یه سر به سه راه ادبیات بزن که بعد بفهمی کافه کتاب یعنی چی اینا رو گفتم بدونی چیزای که برای تو سوتفاهمه برای ما خاطرهست

    3

    0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

افزودن شکلک

SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNo