سیر تحول سیستم حمل و نقل در تبریز/ از خاطرات شیرین قونقا تا داستان ناتمام مترو/ روزی که دل کسی را خوش نکرد

 با رشد صنعت و تکنولوژی، تبریز نیز همچون دیگر شهرهای کشور شاهد رشد سیستم حمل و نقل شد و توسعه فرودگاه بین‌المللی و خطوط ریلی، فعالیت خطوط اتوبوس و تاکسی های شهری و ظهور حمل و نقل هوشمند و آن‌لاین و در نهایت مترو را با چالش های بسیار به تماشا نشست.

به گزارش تبریزمدرن به نقل از فارس، دو ماه پیش از آغاز جنگ جهانی اول بود که نخستین اقدامات فنی راه‌آهن تبریز- جلفا توسط شرکت روسی در تبریز کلید خورد و قاسم خان امیر که فردی دنیا دیده‌ای بود و تجربه سفر به کشورهای مختلف جهان را داشت، پای سیستم حمل و نقل تراموا را که در کشورهای اروپایی از سال‌ها پیش مورد استفاده قرار می‌گرفت، به تبریز نیز باز کرد.

تراموا که با نیروی یک یا چند اسب بر روی ریل کار می‌کرد، ابتدا در سال ۱۳۲۸ میلادی در شهر وین و سپس با فاصله‌ای اندک در دیگر شهرهای اروپا راه افتاد و اروپایی‌ها آن را ماشین اسبی می‌نامیدند و در راه‌های مشخص و زمان‌بندی دقیق به جابه‌جایی مسافران می‌پرداخت.

در سال ۱۲۸۰ خورشیدی نیز این تراموای شهری توسط قاسم خان والی در ایران و برای نخستین بار در تبریز به حرکت درآمد و چند سال بعد به تهران هم راه یافت و مردم تبریز چون این تراموا از روسیه می‌آمد آن را «قونقا» می‌نامیدند که در محور تاریخی و فرهنگی شهر به جابه‌جایی مسافران می‌پرداخت و پس از فعال شدن راه‌آهن تبری،ز وظیفه انتقال مسافران به داخل شهر را نیز عهده‌دار شد.

سیستم حمل و نقل شهرها که با پیچیدگی‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی همواره گره خورده است، حرکت و فعالیت «قونقا» نیز در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در جریان جنگ جهانی دوم توسط قوای متفقین پایان یافت و در این مسیر هر کس صاحب قدرت شد، «قونقا» را هم در مسیر نیل به اهدافش راند.

با رشد صنعت و تکنولوژی، تبریز نیز همچون دیگر شهرهای کشور شاهد رشد سیستم حمل و نقل شد و توسعه فرودگاه بین‌المللی و خطوط ریلی، فعالیت خطوط اتوبوس و تاکسی های شهری و ظهور حمل و نقل هوشمند و آن‌لاین و در نهایت مترو را با چالش های بسیار به تماشا نشست.

گرچه پیش از این نخستین ماشین اسبی یا همان تراموا در کشور به تبریز راه یافت اما در دستیابی به دیگر سیستم‌های حمل و نقل یا در توسعه و رشد آنها در سال‌های اخیر چندان موفق نبوده است.

مشکلاتی که سال‌هاست گریبانگیر سیستم تاکسیرانی، اتوبوسرانی، خطوط هوایی و ریلی و فرسودگی ناوگان آنها بوده و مشکلات بی‌پایانی که متروی تبریز را دچار کرده و کمتر تحرک و اقدامی از سوی مسوولان به خود می‌بیند.

تردد کامیون‌ها و تریلی‌ها در جاده‌های ترانزیتی و اتوبان‌هایی که ظرفیت و گنجایش بار ترافیکی موجود و فعلی تبریز و حومه را ندارد و جاده‌هایی همچون سهند و تبریز – اهر که به نظر می‌رسد، تنها طعم شیرین وعده مسوولان و مدیران تازه از راه رسیده را به خود دیده و راه به جایی نمی‌برد و تنها شهروندان را هر روز بیش از گذشته متضرر و ناراضی می‌کند.

با این حال گرچه سیستم معیوب و پرچالش حمل و نقل تبریز در گره مشکلات اقتصادی و اجتماعی گرفتار آمده اما جز شهروندان، فعالان این عرصه را نیز با چالش بسیار مواجه کرده است.

فرسودگی تاکسی‌ها و مشکلاتی که رانندگان تاکسی برای نوسازی خودروی خود با آن مواجه هستند، مشکلات همیشگی رانندگان با مالکان تاکسی‌ها و تداخل فعالیت آنها با تاکسی‌های هوشمند و آن‌لاین نیز در چند سال گذشته باعث شده که تنوع چالش‌های حل نشده این صنف، رنگین‌تر شود.

گرچه کارآمدی و توانمندی حوزه حمل و نقل می‌تواند زمینه‌ساز توسعه همه جانبه استان باشد اما در این میان رانندگان کامیون‌ها نیز با وجود مشکلات صنفی خود مدتی است که داد از نهاد آنها برآمده است.

داستان قطار شهری تبریز که خود قصه ناتمامی است و سر دراز دارد،گرچه آمده بود که گره از بار ترافیکی و حمل و نقل شهری باز کند اما خود مشکلی بر مشکلات دیگر شد به طوریکه یک خط آن پس از ۱۵ سال همچنان به پایان نرسیده و ساعات کار کوتاه فعالیت همان یک خط و ایستگاه‌های نیمه‌کاره و بودجه‌هایی که حیف و میل می‌شود؛ همه داغی است بر این قصه پر غصه.

با تمامی این اوصاف ۲۶ آذر ماه یادآور صدور فرمان انقلابی امام راحل در سال ۱۳۶۲ با هدف اعزام کامیون‌ها به بنادر جنوبی برای تخلیه کالاهای وارداتی از مبادی دریایی کشور است و این روز برای آگاهی هرچه بیشتر جامعه با نقش و جایگاه صنعت حمل و نقل در جابه‌جایی کالا در سطح کشور از سوی شورای فرهنگ عمومی به عنوان روز حمل و نقل تعیین شد.

گرچه کارشناسان اقتصادی به اتفاق بر این نکته اذعان دارند که صنعت حمل و نقل، صنعتی بالقوه توانمند بوده که به مدد مدیریت صحیح و درایت اقتصادی، قادر است به عنوان یکی از منابع درآمدی جایگزین درآمد نفت، در اقتصاد کشور ایفای نقش کند اما به نظر می‌رسد کم توجهی مدیران باعث شده نه تنها این صنعت به رشد و توسعه واقعی خود نزدیک نشود بلکه فعالان و شهروندان را نیز با مشکلات مختلف ناشی از این سوءمدیریت‌ها، دست به گریبان کرده است.

و این در حالی است که به نظر می‌رسد این روز و جایگاه صنعت حمل و نقل و اهداف این نامگذاری را باید برای مسوولان و مدیران شهری، استانی و کشوری و لشکری یادآوری کرد و خسته نباشید به فعالان این عرصه گفت.

************
یاسمین مولانا

7
0

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

یک پاسخ

  1. سرجیو گفت:

    در وصف مترو تبریز
    میزان رانتخواری و انتصابات فامیلی در شهرداری تبریز با آنهمه نظارت و پیگیری بر هیچ احدی پوشیده نیست حالا فرض کنید شهرداری از اینهمه رانت و انتصابات اشباع بشه کجا سرریز میکنه ؟ بعله به سازمانهای تابعه شهرداری من جمله سازمان قطار شهری ، این سازمان درسال ۹۰ با ۲۰ نفر اداره میشده ولی اکنون ۳۰۰ نفر پرسنل مشغول کار در سازمان قطار شهری هستند ، بواسطه اهمیت مترو و اینکه سازمانی پر زرق و برق و ظاهرا تکنولوژیک است دارای حقوق و مزایای بالا بوده که بطور میانگین میلیون تومان حقوق کارمندان میباشد.
    یعنی یک میلیارد و دویست میلیون تومان در هر ماه خرج خوابیدن حضرات در سازمان قطار شهری میشود بدون اینکه یک میلیمتر از کار سازمان رو جلو ببرن و خیلیم جالبه که کلکسیونی از مدارک تحصیلی غیر مرتبط تو این سازمان مشغول بکار هستن از کشاورزی و ادبیات و جغرافیا و علوم تربیتی تا روانشناسی و حفظ و تفسیر و قرائت قران کریم.
    شرکتهای تحت امر همگی حقوقهای ۳ الی ۶ ماهه به کارگران خود بدهکارن ، پیمانکاران اوضاع خوبی ندارند ولی کک این حضرات هم نمیگزه
    یا علی مدد

    1

    0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

افزودن شکلک

SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNo